سلام به همگی شما
سلام به شمایی که منو با غم مرگ مادرم تنها نذاشتید...
مخصوصا شهرزاد عزیزم.
من دارم میرم...جایی که نه٫ یه وب دیگه ساختم به نام مادرم .
می خوام از این به بعد اونجا بنویسم.
عنوان وب حوا است .
بهم سر بزنید.www.havvajoonam.blogfa.com

آخ ...مامان کجایی؟؟؟؟؟؟
دلم واست خیلی تنگ شده...
می بینی ...با اینکه راه دوره سعی می کنم هر روز بیام سر خاکت...می دونم تو هم به یاد منی...می دونم تو هم دلت واسم خیلی تنگ شده...دیگه خسته شدم ٫ دست چپم روز به روز بیشتر درد می گیره ومدام داره به قلبم فشار می یاد ...اگه بودی اصرار می کردی که مامان برو دکتر ...تو نباشی کی منو نگه میداره ...ولی حالا دیگه دکتر نمیرم چون تو نیستی که نگران تنهایی و بی کسی ات باشم . حالا دیگه با خیال راحت می تونم بگم : وایسا دنیا من می خوام پیاده شم...!

تا که بودیم ٫ نبودیم کسی
  کشت ما را غم بی هم نفسی
     تا که خفتیم همه بیدار شدند
         تا که مردیم همگی یار شدند
             قدر آن شیشه بدانید که هست
               نه در آن موقع که افتاد و شکست...

ما همه مان تنهاییم...نباید گول خورد.زندگی یک زندان است. زندانهای گوناگون...ولی بعضی ها به دیوار زندان صورت می کشند و با آن خودشان را سرگرم می کنند.بعضی ها می خواهند فرار بکنند٫دستشان را بیهوده زخم می کنندو بعضی ها هم ماتم می گیرند...ولی اصل کار این است که باید خودمان را گول بزنیم ٫ همیشه باید خودمان را گول بزنیم.ولی وقتی می آید که آدم از گول زدن خودش هم خسته می شود...

تو میدانستی که منت به پرستندگی عاشقم.نیز نه به گونه ی عاشقی بخت یار ٫ که زر خریده وار کنیزککی برای تو بودم به رای خویش . که تو را چندان دوست می داشتم که چون دست بر من می گشودی تن و جانم به هزار نغمه جوابگوی تو می شد...می دانستی که منت عاشقانه دوست می دارم.می دانستی. به تمامی از آن تو بودم و تسلیم تو ٫ چون چار دیواری ی خانه ی کوچکی...تو را عشق من آن مایه داد که بر همه سر شوی . دریغا٫پنداری گناه من همه آن بود که زیر پای تو بودم ...دریغا که اگر عشق به کار می بود هرگز ستمی در وجود نمی آمد تا به عدالتی نا بکارانه از آن دست نیازی پدید افتد...اما مرا که ویران توام هنوز در این مدار سردکار به پایان نرسیده است . هم چون زنی عاشق که به بستر معشوق از دست رفته ی خویش می خزد تا بوی او را در یابد ٫سال همه سال  به مقام نخستین باز می آیم با اشک های خاطره . جان مرا  اما تسلایی مقدر نیست...به غیاب دردناک تو سلطان شکسته ی کهکشان ها خواهم اندیشید که به افسون پلیدی از پای در آمدی و رد انگشتانت را بر تن نومید خویش در خاطره ای گریان جستجو خواهم کرد...(الف . بامداد)

فقط با سایه خودم خوب می توانم حرف بزنم٫ اوست که مرا وادار به حرف زدن می کند.  فقط او می تواند مرا بشناسد.او حتما می فهمد. می خواهم عصاره٫ نه٫ شراب تلخ زندگی خودم را در گلوی خشک سایه ام چکانیده ٫ به او بگویم : این زندگی من است...

مردی سرگردان ٫ با عصایی در دست از شهری به وطن خود بازگشت . لباسهایش مندرس ٫ موهایش گرد آلود و صورتش آفتاب سوخته بود . با خود اندیشید : آیا کسی مرا خواهد شناخت ؟ کنار دروازه شهر ٫ همانجا یی که اتاقک نگهبانی قرار داشت به دیوار تکیه داد و چشم به دروازه بان دوخت . خیلی زود دروازه بان را شناخت . چرا که نزدیک ترین دوست دوران تحصیلش بود و سالها روی یک نیمکت درس خوانده بودند. اما دروازه بان او را نشناخت .مرد تبسم تلخی به لب آورد و زمزمه کرد : حق دارد مرا نشناسد ٫چون آفتاب صورتم را سوزانده است . از دروازه گذشت . وارد شهر شد . از کوچه ها و خیابان ها گذشت . به جلوی خانه دخترکی رسید که روزی از وی خواستگاری کرده بود و قصد ازدواج با او را داشت .دختر او را دید اما انگار غریبه ای را دیده باشد ٫ بی اعتنا ماند . مرد تبسم تلخی بر لب آورد . حق را به او داد و زمزمه کرد : ححق دارد مرا نشناسد چون موهایم آشفته و کفشهایم غبارآلود است . به راهش ادامه داد . به کلیسای شهر رسید . ظهر یکشنبه بود . همسایگانش در حال بیرون آمدن از کلیسا بودند ٫ اما هیچکدام او را نشناختند. مرد تبسم تلخی بر لب آورد .حق را به آنها دادد و زمزمه کرد : حق دارند مرا نشناسند ٫چون لباسهایم کهنه و مندرس است . ناگهان در میان جمعیت مادرش را دید . پیرزن عصا زنان و با تانی در حال خارج شدن از کلیسا بود . تا چشمش به او افتاد ٫قطره اشکی از گوشه چشمش نیش زد . سرش را به سوی آسمان بلند کرد ٫ زیر لب چیزی گفت و با قدمهایی پر شتاب به طرف پسرش رفت. مرد نیز با قدمهایی بلند به طرف پیرزن رفت . همدیگر را صمیمانه در آغوش گرفتند و اشک شوق پهنای صورتشان را پوشاند .مرد در همان حال با خود اندیشید : مادر چه موجود عجیبی است ٫ با وجودی که لباسهایم کهنه ٫ موهایم آشفته ٫وکفشهایم غبار آلود است چقدر خوب مرا شناخت...!